Δες την αλλιως!!!

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα
τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει
και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο ” ” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να
λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν
την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος
στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για
να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια
φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον
βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για
την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν
ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να
είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός
της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ

Μην ψηφίζετε άλλο με παράγοντα το προσωπικό συμφέρον.
Δεν υπάρχει κανένα προσωπικό συμφέρον μπροστά στην κατάντια που εχει φτάσει το νησί μας.
Δεν μπορώ να βάζω παραπάνω την ευκολία της βολής και του ρουσφετιού μπροστά σε μια αυτοδιοίκηση που καταντάει μια φαρσοκωμωδία με κύρια δράση κανένα μπάλωμα
στην άσφαλτο για να μην φωνάζουν οι απο κάτω (που μακάρι να γινότανε και αυτό σωστά).

Η εγκατάληψη του νησιού, η έλλειψη υποδομών και άλλα πολλά δεν είναι απλά όπως θέλουν να πιστεύουν αυτοί σημεία των καιρών. Φταίνε!
Δεν μιλάω για συγκεκριμένα πρόσωπα. Μιλάω για μια ολόκληρη γκάμα ανθρώπων που έχουν περάσει κατά καιρούς απο την "καρέκλα".

Μπήκαν στην πολιτική χωρίς όραμα, χωρίς σκοπό. Έβαλαν μια υποψηφιότητα προκειμένου να γίνουν οι διαχειρηστές των έκτακτων μικροζητημάτων ενός
νησιωτικού δήμου. Οι νταβαντζήδες μας!
Δεν έχουν σχέδιο να κάνουν ούτε άλμα, ούτε βήμα, ούτε μεταβολή, ούτε τίποτα.
Θέλουν να την παλέψουμε ως τόπος μόνο με αυτά που ειχαμε παντα και ας αλλάζουν οι εποχές.

Πως θα τους χαρακτήριζες εσυ?
Εγώ τυχοδιώκτες, παθητικούς και κουρασμένους.